วันอังคารที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2567

คนเล็กทะยานฟ้า

 


คุรุมะทานิ โซระ เด็กปีหนึ่งที่ย้ายเข้ามาอยู่โรงเรียนคุซึเรียว และสมัครเข้าชมรมบาสเก็ตบอลหวังก้าวไปสู่การแข่งขันอินเตอร์ไฮ ความฝันที่วาดไว้กับความเป็นจริงที่เผชิญกลับแตกต่างกันมากเหลือเกิน เพราะดันไม่มีใครเล่นบาสเกตบอลเลย หนำซ้ำคนในชมรมยังเป็นอันธพาลอีกต่างหาก 


ความรู้สึกหลังจากที่ดูอนิเมะจบ ออกตัวก่อนว่า ไม่ได้ตามมังงะ ( ปล.มี spoil ) เนื้อเรื่องโดยรวมทำให้เรารู้สึกแปลกใหม่เนื่องจากเป็นการทำตามความฝันแบบที่แต่ละคนค่อยๆเรียนรู้กันละกัน และแต่ละคนก็ได้เรียนรู้ความต้องการของตัวเองเช่นกัน บางคนพึ่งเริ่มจริงจัง บางคนจริงจังนานแล้ว ทุกคนค่อยๆถูกกระตุ้นด้วยปัจจัยที่ต่างกัน ชอบตรงที่ทุกคนในทีม ตัวจริง ตัวสำรองมีสตอรี่ของตัวเอง มีช่วงเวลาให้คนดูได้รู้จักทุกคน เนื้อเรื่องมีการดำเนินแบบค่อยเป็นค่อยไป เพราะมี 50 ตอน แต่ทีมของพระเอกที่ลงแข่งขันไม่เคยชนะเลย ซึ่งเรามองว่า ว้าวมาก เพราะปกติอนิเมะกีฬาส่วนใหญ่ที่เคยดูก็จะมีช่วงเวลาที่ทีมพระเอกแพ้บ้างชนะบ้างสลับกันไป แต่นี้คือไม่ชนะเลย ซึ่งมันก็ดูเป็นอีกมุมมองนึงที่ดี เพราะทีมพระเอกมารวมตัวกัน แต่ละคนไปคนละทิศละทาง ไม่ได้รวมเป็นหนึ่งเดียว 100% ความสามารถ การฝึกซ้อม ประสบการณ์ไม่เท่ากัน แถมน้อยกว่าคนอื่น ที่เขาพยายามฝึกซ้อมกันมาเป็นปีทั้งทีม ก็ไม่แปลกที่จะแพ้ ถึงจะฝึกซ้อมหนักแต่ด้วยระยะเวลาที่ไม่มากพอและความรู้พื้นฐาน จึงเป็นจุดอ่อน ดังนั้น ด้วยอะไรแบบนี้นี้แหละ ที่ทำให้เราเอาใจช่วย อยากดูต่อ อยากเห็นภาพตอนที่เขาเข้าไปแข่งในอินเตอร์ไฮอีกครั้ง และได้คิดอะไรหลายๆอย่างว่าบางทีชีวิตคนเราตั้งใจแค่ไหน พยายามมากแค่ไหน สุดท้ายคนเราก็ผิดพลาดได้ทั้งนั้น ซึ่งคนผิดพลาดบางทีเขาก็อยากได้โอกาสจริงๆ ซึ่งการจะได้รับโอกาสอีกครั้งนั้นเราก็ต้องแสดงให้เขาเห็นเช่นกันว่าเราพร้อมและต้องการมากขนาดไหน ในการไม่อยากทำผิดพลากอีก การดูอนิเมะเรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกจริงๆว่าทุกคนแม่งก็แค่มนุษย์คนนึงจริงๆ ไม่เก่งก็ต้องพยายาม เจอคนเก่งกว่า ก็ต้องพยายามมากขึ้นไปอีก สิ่งเดียวที่จะทำให้เราไม่หยุดอยู่กับที่คือการไม่หยุดพยายามพัฒนาตนเอง แต่ก็ต้องอย่าลืมนะว่า ขณะที่เรากำลังพยายาม คนอื่นก็กำลังพยายามเช่นกัน เป็นธรรมชาติของการแข่งขัน ต่อไป! มาพูดเรื่องความรักในเรื่องสักหน่อย มีหลายรูปแบบเช่นกัน ขอยกตัวอย่างบางรูปแบบ เช่น พระเอกกับแม่ ความเป็นแม่เป็นลูกมันลึกซึ้งอยู่แล้ว แต่คนเขียนทำ เก่งมากที่สร้างให้แม่เป็นนักบาสที่เป็นแรงบันดาลใจให้พระเอกรักการเล่นบาส แม้พระเอกจะตัวเล็ก แต่แม่ก็มักบอกเขาเสมอว่า ส่วนสูงไม่ใช่ข้ออ้างในการ บอกว่าเราเหมาะหรือไม่เหมาะในกีฬานี้ แต่เป็นความสามารถต่างหาก ซึ่งแบบก็จริงและค่อนข้างทัชใจ ช่วงที่ได้เห็นตอนพระเอกกับแม่พูดและคิดถึงกันละกัน เป็น part ที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจแต่ก็มีความเศร้าปนๆ เป็นความสุขที่คนดูจะรู้สึกว่ามันจะจบลงในสักวัน ซึ่งสื่อออกมาได้ค่อนข้างดี อีกตัวอย่างคือ ความรักหลายเศร้าเพราะตัวละครชอบกันแบบ เรารู้สึกค่อนข้างพีค ก็คือ นางเอกชอบเพื่อนพระเอก พระเอกชอบนางเอก เพื่อนพระเอกตอนแรกเฉยๆหลังๆเริ่มหวั่นนิดนึงกับนางเอก เพื่อนนางเอกชอบพระเอก ชีวิตคือ คุณพระมาก ทุกคนพิรุธไปหมด คนนั้นเหมือนจะชอบคนนี้แต่ชอบอีกคน คือ สับสนอยู่ในระดับนึงสำหรับเรา 555555+ แต่ลงตัวดีเราชอบ ให้ความรู้สึกแบบอะไรก็เกิดขึ้นได้ ไม่เห็นต้องยึดติด และที่สำคัญคือ มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้องแต่ไม่กระทบการเล่นบาส ทุกคนมีใจมุ่งมั่นที่จะโฟกัสบาสเป็นหลัก ซึ่งชอบข้อนี้มาก ต่อมา! เรื่องของครูที่ปรึกษา เรามองว่าได้ความรู้เพิ่มเติมมาก ว่า การที่เขามาเป็นที่ปรึกษาชมรมเนี้ย เขาได้รับอะไรแล้วเสียอะไรไปบ้าง ได้มุมมองว่าเขาก็มีปัจจัยหลายอย่างที่ต้องทำและการมาเป็นตรงนี้ต้องเสียสละเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะมีการอธิบายมุมตรงนี้ด้วย ซึ่งนักเขียนเขาอธิบายทุกตัวละครได้ดีมากนะสำหรับเรา เพราะได้รู้จักความแตกต่างของทุกคน เราอยากจะอธิบายทีละตัวละครแต่มันก็จะยาวไป อยากให้ทุกคนได้สัมผัสจริงๆถึงแม้จะมีมุมที่เป็นคนไม่ดี แต่ก็มีมุมที่ดี เป็นอนิเมะที่อยากให้ทุกคนได้รู้จักมากขึ้น สิ่งที่อยากให้ทุกคนได้รู้สึกจริงๆ คือ คนเราจะอยากทำ อยากมีความฝันตอนไหนด้วยเหตุผลอะไรก็ได้ แค่ได้รับแรงบันดาลใจก็พอ


vassago.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

จำนำรถยนต์ กับ จำนำทะเบียนรถ ต่างกันอย่างไร เลือกแบบไหนดี?

 จำนำรถยนต์ vs จำนำทะเบียนรถ ต่างกันอย่างไร ? คนที่กำลังมองหาแหล่งเงินด่วนมักสับสนระหว่างสองบริการนี้ อยู่บ่อยครั้ง วันนี้จะมาอธิบายให้ชัดขึ...